جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست جز غم و درد در آن همسفري نيست كه نيست آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست اين دل خسته زماني پر پروازي داشت حال ، از جور زمان بال و پري نيست كه نيست بس كه تنهايم و غمخوار دگر نيست مرا بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست











+ نوشته شده در شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 10:0 توسط باران |